7

Kolejne światła zatrzymywały ich odciągając w czasie nie uniknioną decyzję Łukasza- co dalej. Mieli ogromne obawy. Bo przecież może w każdej chwili zawrócić i zawieść ich na komisariat policji. A tam droga już prosta, i powrót z utopijnych marzeń wprost do rzeczywistości. Milczeli. Bali się, że każde wypowiedziane słowo może rozzłościć Łukasza. Wpatrywali się za szybę, by łapać być może ostatnie chwile wolności. Spełnili swe marzenie- dotarli do Krakowa. Widzieli go, krótko i przez szybę. Ale liczy się, że to zrobili.

-    Łukasz, my nie chcieliśmy. Po prostu zrób to co powinieneś i tyle.- odezwał się cicho Wojtek.- Poradzimy sobie jakoś.

-    Ehhh.... Gdyby to było takie proste.... Nie wiem co mam zrobić. Są święta i nikt nie powinien być sam. Po prostu to jest dziwna sytuacja.

-    Ale to nasza wina. Ty o niczym nie wiedziałeś. Przepraszamy.- włączyła się do dyskusji Natalia.

Na kolejnym czerwonym świetle, Łukasz oparł głowę o zimną szybę, jakby to miało mu w czymś pomóc, ożywić jego myśli. I zobaczył ojca z małym dzieckiem. Dziecko, być może chłopiec, było ciągnięte na sankach. Śmiało się, po chwili dobiegło do niego drugie, trochę starsze. To młodsze wstało i zaczęła się bitwa na śnieżki. Kadziu zmarszczył czoło. Dzieci, to najtrudniejszy temat w jego życiu. Już dawno pogodził się z pewnymi faktami, a jednak bywały natrętne myśli.

-    To co zrobisz?- zapytała Natalia.

-    Zabiorę Was do siebie, a potem pójdę na policję.

I z piskiem opon ruszył do domu.

Porozmawia jeszcze z Agnieszką, ale był niemal pewny, że poprze jego pomysł.

Po 20 minutach dotarli na miejsce.

Dzieciaki były pod wrażeniem. Budynek zapierał im dech w piersi. I czegoś takiego nie byli sobie w stanie wyobrazić.

-    Chodźcie.- ponaglił ich Łukasz.

Być może był desperatom, ale tym razem obiecał sobie, że dopnie swego.

Drzwi otworzyła im Agnieszka. Uśmiechem powitała swego męża. Łukasz odwzajemnił ten drobny gest. Po chwili wzrok Agnieszki padł na dzieci.

-    A kto to jest? Kogo ty przyprowadziłeś?- czyżby właśnie zaczynała się 3 wojna światowa?

-    To Wojtek, a to Natalia. Zatrzymają się u nas?

-    Co?- zapytała z ogromnym zdziwieniem Agnieszka.

Dzieciaki w tym czasie nerwowo przeskakiwały z nogi na nogę, głowy mieli opuszczone, jakby się bali spojrzeć kobiecie w oczy.

-    Zostaną u nas. Wejdźmy do środka, bo zimno ciągnie do domu.

Agnieszka przesunęła się, by goście mogli wejść do pomieszczenia.

- Rozbierzcie się.- Rzucił krótko w stronę Natalii i Wojtka.- A my musimy porozmawiać.

Powiesił kurtkę na wieszaku, i ściągnął buty. Chwycił Agnieszkę za rękę i poprowadził ich do sypialni. Na początek chciał się właściwie przywitać z żoną, ale ona obróciła głowę.

- Mów.- nakazała mu.

I opowiedział jej o tym co się wydarzyło podczas drogi powrotnej. Agnieszka tylko kręciła głową. Trudno stwierdzić czy tak bardzo ją poruszyła historia dwójki uciekinierów, czy może ubolewała nad głupotą swojego męża.

- I co sobie wyobrażasz? Co dalej?- pytała go. On wziął długi wdech i wypowiedział to,  co wcześniej sam by nie uwierzył, gdyby słyszał.

- Zaadoptujemy ich.

- Że co proszę? Ty nie możesz tak.

- Ale co w tym złego? Od dawna chcesz mieć dziecko, to co stoi na przeszkodzie, by je adoptować?

- Łukasz, to nie jest takie proste dla mnie. Przyprowadzasz obce dzieci, i oczekujesz, że je pokocham.

- Ale spróbuj je chociaż polubić. Chodźmy do nich.

I zeszli na dół. A dzieciaki stali w jednym miejscu, jakby utknęli w miejscu. Próbowali się przygotować na każdą możliwą odpowiedź, ale to co usłyszeli, zamurowało ich.

--------------------------------

Tadam ! Oto i on, jeden z ostatnich. Chyba wszystko powoli staje się jasne :) nie chcę was zanudzać długimi rozdziałami, dlatego one są krótkie :) 

Czy Natalia i Wojtek odnajdą się w nowym domu, dowiecie się w następnym :P 

Czyli do zobaczenia w sobotę :D Zepnę poślady i będzie na pewno :D

Czytasz=Komentujesz= Motywujesz! 

Marcyśka   

PS. #goPoland <3 wiecie, że pudło będzie nasze? :D ah te emocje *.*