5

-Co wy tu sami robicie?- zapytał ich Łukasz, kiedy Wojtek wygodnie rozsiadł się z tyłu na fotelu.

-A do domu idziemy.- szybko odpowiedziała Natalia.

-To podajcie adres to Was podwiozę.

-Powiemy Ci, gdzie masz nas zostawić.

-Jak chcecie.  A jak macie na imię?

-Wojtek i Natalia- odparła dziewczyna.

-Łukasz jestem.- odpowiedział i podał im swoją dłoń by mogli ją uścisnąć.

-Ty grasz w siatkówkę?- zapytał Wojtek, będąc podekscytowanym.

-Tak. W AGH-u. Wiesz krakowska drużyna.

-Wiem, wiem. Strasznie Was lubię.

-Dzięki. W takim razie zapraszam na mecz po Świętach.

-Ale nie mam biletów.- powiedział zmartwiony.

-Nic nie szkodzi. Załatwię Ci je.- i uśmiechnął się do niego posyłając perskie oczko.

-Zawsze myślałem, że jesteś super, ale teraz wiem to na pewno!- powiedział uradowany.

-Dziękuję. Ale super to jestem na boisku. I tylko super to chcę tam zostać.

-Jezu, a Wy znowu o tej siatkówce…- powiedziała znudzona Natalia.

-Nie lubisz?- zapytał śmiejąc się Łukasz.

-Nienawidzę! Jest strasznie nudna! Nic tylko pociachać się.

-Nie znasz się.- odpowiedział jej Wojtek.

-Dobra dzieciaki, nie kłócić się! Natalia ma prawo nie lubić sportu. Tak jak my faceci nie lubimy zakupów.- zażartował.

-To prawda.

Przy takich rozmowach mijały kolejne kilometry. A Kraków zdawał się być coraz bliżej.

-A my przypadkiem nie przejechaliśmy jakiegoś skrętu?- zapytał zaniepokojony Łukasz. No bo mówią, że blisko, a tu ponad 40 minut już jadą.

-Nie, nie nie.- odparła szybko Natalia.- Zdaje się, że jedziemy w to samo miejsce. Bo ty do Krakowa jedziesz?

-Tak. Ale nie kłamiecie mnie ani nic?- zapytał podejrzliwie.

-Nie.- odpowiedział Wojtek.

-To jak coś to mówcie.

-A na święta masz prawdziwą choinkę?- zapytała dziewczynka.

-Tym się moja żona zajmuje. Ja średnio przepadam za Świętami.

-Dlaczego? Przecież one są super! I przecież prezenty dostajemy. I wszyscy są dla siebie mili.

-Chciałbym, żeby tak było. Kiedyś bardzo pokłóciłem się z rodzicami, i to właśnie było w Święta.

-Ale dlaczego? Właśnie Święta są od tego, żeby sobie przebaczać.

-Nie w momencie, kiedy mówi się sobie straszne rzeczy.

-A próbowałeś?- cały czas ciągła go za język Natalia.

-Nie, i niech to tak zostanie.

-A tam, nie znasz się.

-Dobra dzieciaki, skończmy ten temat.- odparł głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Gdy dotarli do Krakowa, na jednej z tablic było ukazane zdjęcie Wojtka i Natalii. Mieli, choć na próżno, nadzieję, że Łukasz jej nie dostrzeże. Od razu wściekł się na maksa. Nie wiem czy bardziej na siebie czy na dzieciaki, którym w tak głupi sposób zaufał.

Młodzież od razu przystąpiła do wyjaśnień mając nadzieję, że to może coś zmieni. A Łukasz sam nie wiedział co ma w takiej sytuacji uczynić.

------------------------------------

Hej!

Oddaję w Wasze ręce 5 rozdział. Jak dla mnie to taki se... No, ale nie ważne. 

Komentujcie!

A z następnym widzimy się w czwartek. 

Do następnego!

Marcyśka